میرسد  از  ره  بهار                سبزه  بیارد  ببار   

گل شکفد در زمین                جوانه بر شاخسار   

زنده  کند  خاک  را                 بارش  ابر  بهار  

پر شود  از  چلچله                دامنه  کوهسار   

چنگ  به  دلها  زند                 نغمه  مرغ  هزار   

 ترنم   زندگیست                   شرشر هر جویبار   

زخمه به تار دلست               ریزش  هر  آبشار  

گشته زمین گرد هور            باز   نگیرد   قرار  

دور  زند  بی  خطا                 این شده او را مدار   

 سال شود سال نو               لیک  نه مانند  پار  

ارض و سما و فلک               گوش به فرمان یار   

این من بیچاره حیف             غافلم  از  کردگار  

دل شده غرق خیال             نیست سرای نگار   

آنکه به ما هوش داد            کریم   حی  دادار   

گفت که هستی نگر            خلقت   پروردگار      

 رام و مطیع از برت              کرده   خداوندگار 

دست  برم  بر  دعا               تا که کند رستگار    

بنده ی  بیچاره  را                چون که شود ختم کار 

                       سال نو مبارک باد  

ای جان من صد پاره تن بیچاره ای ایران من      ای خاک تو بر چشم من بیچاره ای ایران من  

گاه عرصه ی گام مغول , گه زیر پای بربران      گه خود فروشان تنی گاهی ز این گاهی ز آن 

هر زخم بر اندام  تو , زخمی زده بر جان  ما      هر تلخی بر کام  تو , حنظل  شده  بر کام  ما 

ای جان من صد پاره تن بیچاره ای ایران من      ای خاک تو بر چشم من بیچاره ای ایران من 

دستان  نا اهلان  بود  از دامنت  کوته  وطن       گر بر تنت زخمی رسد ما را نباشد سر به تن 

با خنده ات خندیده و با گریه ات  نالان  شدیم       چشم بدان خاکت چو دید ما خصم بدکاران شدیم 

یا رب ز نا پاکان بدار این خاک قدسی در امان    یا رب تو خود یاری نما تا بر نهیم  بار گران 

ای جان من صد پاره تن بیچاره ای ایران من     ای خاک تو بر چشم من بیچاره ای ایران من 

ای جان من صد پاره تن بیچاره ای ایران من     ای خاک تو بر چشم من بیچاره ای ایران من

عمریست شیطنتها با یار میکنیم ما               گاهی به سهو و گهگاه ناچار میکنیم ما  

در ششهزار سالی ابلیس یک ابا کرد             در روز این گنه را صد بار میکنیم ما 

او کرنش به ما را بر خود روا ندانست               این سرکشی به معبود هر بار میکنیم ما 

جانی اگر بگیرد تیری به زهر مسموم              جانهای بیشماری بر دار میکنیم ما 

بودش خدای نمرود چون چله میکشیدی         هر دم خدای خود را انکار میکنیم ما 

آدم نمود توبه یکبار از گناهش                       این دو به روز صد بار تکرار میکنیم ما 

سالها خیال تو ای گل به آغوش کشیده ام      عمریست در فراق روی تو من داغ دیده ام 

در پیش چشم مردم اگرچه زنده ام لیکن         پیش از تولدم از هجر تو جان سپرده ام 

گر زهر بکام مجنون شد اندر این عالم            من نیش بیوفایی اندر عالم ذر چشیده ام 

لیلا بدید و روی در خاک کشید مجنون            بیچاره من که زمعشوق رویی ندیده ام 

ادامه دارد .....

زاهدی زد به نهیبش بسرم داد             که  بدین کیش شده عمر تو بر باد  

نه ترا ذکر لب است ونه عبایی             سبحه ات کو و محاسن شده بر باد  

من ندیدم که تو خمست به که دادی        به گمانم که ترا دین شده از یاد  

چون نکیر از من بیچاره بپرسید           همه  آنچه  که  ایزد  نکند  یاد   

از گفته زاهد شرری بر دلم افتاد           آتش بگرفتست تو گویی دل فرهاد 

بر خود بزدم بانگ که  ای وای            شیرین نکند  یاد دگر از من فرهاد  

نه آتش و نه دوزخ و نه فکربهشتم         از دوری  لیلی  بزنم  هر دمی  فریاد 

القصه  شد  این غصه  مرا یار             از جورفلک گیتی وگردون همه فریاد  

زین سبب  گشت گذارم به طبیبان          لیک  از دیدن ایشان  نشدم  شاد 

آخر غم من درد وصالست نه تیمار        دیدار تو یارا دل  ناشاد کند شاد  

یک شب که دو چشمان ترم خفت          پیکی بسراغ من بیمار فرستاد 

گفتا که  ترا خالق  و رب  کیست          گفتم آنکس که ترا پیش فرستاد  

محزون مشوای حزن توازفرقت لیلی     لیلاست که دل را به کف هرکه دهد داد 

زاهد که خریدار دل لیلی ما نیست         او گوهر عمرش  به  عبا و به  ریا داد 

درکش قدح و مست شووهوش زکف ده   در بی خبری صید شود آهو به صیاد 

آرام و خرامان تو دراین بادیه می رو     تا ذولف  کمندش فکند  گرد تو صیاد

                                     (( محزون ))